Stanisław Wachowiak

Urodził się w 1890 r. w Smolicach koło Krotoszyna w Wielkopolsce. Siedem lat później jego rodzina emigrowała zarobkowo do Westfalii, gdzie ojciec pracował jako górnik. Uczył się w gimnazjum w Recklinghausen.

W 1911 r. rozpoczął studia ekonomiczne na Uniwersytecie w Berlinie, a kontynuował w Strasburgu (wówczas na terenie niemieckiej Alzacji), skąd wydalono go za używanie języka polskiego podczas rozmów w miejscach publicznych. Naukę ukończył na Uniwersytecie w Monachium w 1915 r. uzyskując doktorat. Po studiach powrócił do Wielkopolski i pracował w bankowości, m.in. w 1916 r. został dyrektorem Banku Ludowego w Inowrocławiu.

Był członkiem polskiej Rady Ludowej w Inowrocławiu. W czasie powstania wielkopolskiego przejął władzę w tym mieście i doprowadził do ewakuacji niemieckiego garnizonu. Został pierwszym polskim przewodniczącym Rady Miejskiej Inowrocławia (1919-1920).

Po uzyskaniu przez Polskę niepodległości działał politycznie w Narodowej Partii Robotniczej. Był posłem na Sejm Ustawodawczy oraz Sejm I kadencji (1920-1924) oraz podsekretarzem stanu w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej (1920-1922). Krytyczny wobec Narodowej Demokracji Romana Dmowskiego, współpracował marszałkiem Józefem Piłsudskim, ówczesnym Naczelnikiem Państwa. 

Z mandatu poselskiego i stanowisk partyjnych zrezygnował po powołaniu go na urząd wojewody pomorskiego (1924-1926). Wspierał wtedy budowę portu w Gdyni, a w 1926 r. podpisał dekret erekcyjny miasta. Następnie był dyrektorem Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu (1926-1929) oraz dyrektorem Związku Kopalń Górnośląskich „Robur" w Katowicach (1931-1939).

W czasie okupacji niemieckiej pełnił funkcję wiceprezesa Rady Głównej Opiekuńczej, polskiej organizacji charytatywnej działającej w Generalnym Gubernatorstwie. W 1946 r., zagrożony aresztowaniem przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, wyjechał z Polski i przebywał odtąd na emigracji w Wielkiej Brytanii oraz Irlandii, a od 1952 r. w Brazylii. Zmarł w 1972 r. w São Paulo.

Stanisław Wachowiak został odznaczony m.in. Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski oraz francuskim Orderem Legii Honorowej. W Gdyni w dzielnicy Wzgórze Św. Maksymiliana istnieje ulica Wojewody Stanisława Wachowiaka.

 

Autor: Marcin Szumny

Alfons Schulz

Urodził się 5 marca 1872 r. w Tymawie pod Gniewem. Od 1880 r. uczył się w Collegium Marianum w Pelplinie oraz gimnazjum klasycznym w Starogardzie Gdańskim. Po maturze wstąpił do seminarium duchownego w Pelplinie, a w 1898 r. przyjął święcenia kapłańskie. Swoją posługę sprawował jako wikariusz w kilku parafiach, m.in. w Oliwie, Starych Szkotach w Gdańsku, Chełmnie, Kartuzach, Wejherowie, Lipuszu i Chojnicach. W 1906 r. został proboszczem w Konarzynach.

Aktywnie działał w polskich organizacjach społeczno-kulturalnych. Już od 1897 r. należał do Towarzystwa Naukowego w Toruniu, a od 1905 r. był członkiem Stowarzyszenia „Straż", występującego w obronie interesów polskiej ludności w Prusach. W Konarzynach kierował kółkiem rolniczym. Był również prezesem Towarzystwa Czytelni Ludowych w powiecie człuchowskim, które zajmowało się promocją publikacji polskich w środowiskach wiejskich.

Pod koniec 1918 r. pełnił mandat delegata na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu. Został przewodniczącym Rady Ludowej na powiat człuchowski z siedzibą w Konarzynach. W styczniu 1919 r. pod zarzutem zdrady stanu aresztowany przez niemiecką policję i więziony w Człuchowie. W sprawie jego uwolnienia interweniowały liczne organizacje polskie. Wszedł następnie w skład komisji granicznej. Przyczynił się do włączenia w granice Polski kilku wiosek oraz szosy wiodącej z Konarzyn do Chojnic.

W odrodzonej Polsce zasiadał w sejmiku powiatowym w Chojnicach oraz kierował zarządem powiatowym Pomorskiego Towarzystwa Rolniczego w Tczewie. W 1926 r. założył Towarzystwo Robotników w Konarzynach. Dwa lata wcześniej zainicjował powstanie lokalnego oddziału Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół". Pełnił również szereg funkcji kościelnych. Był wicedziekanem, a od 1924 r. dziekanem dekanatu chojnickiego, delegatem biskupim i wizytatorem nauki religii w szkołach powszechnych. W 1931 został przeniesiony na probostwo w Subkowach koło Tczewa.

W latach 1930-1935 zasiadał w Senacie RP z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Kandydowanie z listy BBWR naraziło go na ostrą krytykę prasy związanej ze Stronnictwem Narodowym. Po zakończeniu kadencji rozstał się z polityką. Skupił się na działalności duszpasterskiej.

Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez Niemców. Trafił do obozu koncentracyjnego Stutthof, gdzie 25 czerwca 1940 r. został zamordowany. Początkowo był pochowany na cmentarzu w Gdańsku-Zaspie. W 1946 r. jego szczątki przeniesiono na cmentarz parafialny w Subkowach.

Ksiądz Schulz posiadał liczne odznaczenia, w tym m.in. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi oraz odznakę honorową Krzyż Organizacji Wojskowej Pomorza.

 

Autor: Marcin Szumny

Józef Unrug

Urodził się 7 października 1884 r. w Brandenburg an der Havel pod Berlinem jako Joseph Michael Hubert von Unruh. Wychowywał się w rodzinie niemieckich arystokratów. Jego matka była saksońską hrabianką, natomiast ojciec – generałem pruskiej gwardii, który posiadał polskich przodków.

Uczęszczał do gimnazjum w Dreźnie, a w latach 1904-1907 przechodził szkolenie oficerskie w Akademii Morskiej w Kilonii. Później odbywał praktykę zawodową na pokładach niemieckich okrętów oraz służył jako oficer inspekcyjny w Szkole Marynarki we Flensburgu. W czasie I wojny światowej kontynuował służbę jako dowódca okrętów podwodnych.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zgłosił się do służby w Wojsku Polskim. Przydzielony został na stanowisko kierownika Wydziału Operacyjnego Departamentu do Spraw Morskich w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W grudniu 1919 r. kupił w Hamburgu wysłużony parowiec, który miał się stać pierwszym polskim okrętem wojenny (jednostka otrzymała nazwę ORP „Pomorzanin"). Dokonał tego jako osoba prywatna, ponieważ Niemcy nie chcieli sprzedawać statku bezpośrednio rządowi polskiemu.

W latach 1920-1922 pełnił obowiązki szefa Sztabu Dowództwa Wybrzeża Morskiego, a następnie został zatwierdzony na stanowisko szefa Sztabu Dowództwa Floty. Od 1925 r., będąc już dowódcą Floty, z ogromnym talentem i uporem zdobywał pieniądze, np. poprzez składki społeczne z Funduszu Obrony Morskiej, na zakup nowoczesnych okrętów i uzbrojenia czy szkolenie kadr Marynarki Wojennej.

W sierpnia 1939 r. przeniósł Dowództwo Floty z Gdyni na Hel, a po ogłoszeniu mobilizacji został dowódcą Obrony Wybrzeża. Od pierwszych dni II wojny światowej broniony przez niego półwysep Helski został odcięty od reszty kraju i poddał się 2 października 1939 r. jako jeden z ostatnich punktów oporu przeciw niemieckiej agresji.

Po kapitulacji trafił do obozów jenieckich. W niewoli kontaktował się z Niemcami tylko w języku polskim i za pośrednictwem tłumacza, stwierdzając, że jest polski oficerem i… zapomniał języka niemieckiego.

Po wyzwoleniu udał się do Londynu, gdzie został mianowany zastępcą szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej RP na uchodźstwie. Nie godząc się na oddanie Polski w strefę wpływów Związku Radzieckiego złożył dymisję. Nie powrócił do kraju i przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii do 1948 r., po czym wyjechał do pracy w Maroku. Od 1955 r. mieszkał we Francji. Zmarł 28 lutego 1973 r. w Lailly-en-Val koło Orleanu. Został pochowany na cmentarzu w Montrésor.

Admirał Unrug został odznaczony m.in. Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, a także francuskim Orderem Legii Honorowej.

 

W swoim testamencie zastrzegł, że jego szczątki będą mogły wrócić do Polski tylko wtedy, kiedy oficerowie Marynarki Wojennej oskarżeni przez władze komunistyczne o spisek i skazani na śmierć, zostaną zrehabilitowani i godnie pochowani. Ostatnia wola admirała została spełniona po 45 latach od śmierci. Jego prochy spoczęły na Cmentarzu Marynarki Wojennej w Gdyni-Oksywiu 2 października 2018 r.

 

Autor: Marcin Szumny

Konstantyn Dominik

Urodził się 7 listopada 1870 r. w Gnieżdżewie koło Pucka w rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu szkoły podstawowej, dzięki pomocy finansowej wuja, ks. Jakuba Derca, w 1883 r. rozpoczął naukę w słynnym Collegium Marianum w Pelplinie. Edukację kontynuował w gimnazjum w Chełmnie, gdzie należał do tajnej organizacji uczniowskiej – Towarzystwa Filaretów.

W 1893 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie, a cztery lata później uzyskał święcenia kapłańskie. Pierwszą posługę duszpasterską objął w Gdańsku. Był wikarym w kościele św. Ignacego na Starych Szkotach. Po półtorarocznej pracy powołano go do Chełmna na stanowisko kapelana klasztoru i szpitala Sióstr Miłosierdzia oraz prefekta w Collegium Albertinum.

Do Pelplina wrócił w 1911 r., ponieważ powierzono mu stanowisko wicerektora tamtejszego seminarium duchownego. W tym czasie potajemnie nauczał kleryków literatury i historii Polski. Bronił także przed władzami pruskimi filomatów oskarżonych o urządzanie obchodów rocznic bitwy pod Wiedniem, Konstytucji 3 maja oraz powstań narodowych. W latach 1920-1932 pełnił funkcję rektora seminarium.

W odrodzonej Polsce był pierwszym biskupem pochodzącym Kaszub. W 1928 r. został mianowany biskupem pomocniczym diecezji chełmińskiej. Sprawował też wiele innych urzędów, m.in. był dziekanem kapituły katedralnej oraz dyrektorem Związku Towarzystw Dobroczynnych, a od 1933 r. dyrektorem Diecezjalnych Dzieł Misyjnych. Za działalność społeczną został mu przyznany Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.

Po wybuchu II wojny światowej sprawował rządy w diecezji do końca 1939 r. Będąc w tym czasie ciężko chory uniknął aresztowania i losu kapłanów pelplińskich zamordowanych przez Niemców. Na początku 1940 r. został internowany i umieszczony najpierw w szpitalu, a następnie w klasztorze Elżbietanek w Gdańsku.

Zmarł w opinii świętości 7 marca 1942 r. Został pochowany na cmentarzu przy kościele św. Ignacego na Starych Szkotach. W 1949 r. jego szczątki zostały ekshumowane i przewiezione do Pelplina, gdzie złożono je obok kwatery pomordowanych księży z ówczesnej diecezji chełmińskiej. Od 1979 r. trwa proces beatyfikacyjny biskupa Dominika.

 

Autor: Marcin Szumny

Tadeusz Apolinary Wenda

Urodził się 23 lipca 1863 r. w Warszawie. Kształcił się na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1890 r. skończył Instytut Korpusu Inżynierów Komunikacji w Sankt Petersburgu. Po studiach pracował przy budowie linii kolejowych na terenie Rosji i Królestwa Polskiego. Następnie zainteresował się transportem morskim. Podczas I wojny światowej kierował budową portu w Windawie na Łotwie, a także nadzorował rozbudowę portu w Rewlu (Tallinie) w Estonii.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wrócił do kraju i objął stanowisko w Ministerstwie Robót Publicznych. W 1920 r. wiceadmirał Kazimierz Porębski, szef Departamentu do Spraw Morskich Ministerstwa Sprawa Wojskowych, zlecił mu wybranie miejsca na budowę przyszłego polskiego portu morskiego (wtedy określanego jako „tymczasowy port wojenny i przystań dla rybaków"). W tym samym roku otrzymał posadę głównego projektanta i kierownika budowy portu w Gdyni.

Od 1932 r. nadzorował dalsze prace już jako naczelnikiem Wydziału Techniczno-Budowlanego Urzędu Morskiego w Gdyni. Równocześnie pełnił szereg funkcji społecznych. Był prezesem Towarzystwa Techników w Gdyni oraz prezesem Towarzystwa Polsko-Francuskiego. W 1937 r. odszedł na emeryturę. Wyjechał wtedy z Gdyni i osiedlił się w Komorowie pod Warszawą

Po zakończeniu II wojny światowej nienajlepszy stan zdrowia uniemożliwił mu włączenie się w odbudowę polskich portów. Zmarł w 8 września 1948 r. w Komorowie, a pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Inżynier Wenda został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a także francuskim Orderem Legii Honorowej. Jego imieniem nazwano pierwsze molo wybudowane w porcie gdyńskim (dziś w tamtejszym porcie istnieje Basen II inż. Wendy oraz Nabrzeże inż. Wendy).

 

Autor: Marcin Szumny

Kazimierz Porębski

Urodził się 15 listopada 1872 r. w Wilnie. Po maturze wstąpił do Morskiego Korpusu Kadetów w Sankt Petersburgu, który ukończył w 1892 r. Został oficerem carskiej floty i rozpoczął służbę na okrętach wojennych. Brał udział m.in. w wojnie rosyjsko-japońskiej.

W 1913 r. został przeniesiony do Sewastopola nad Morzem Czarnym, gdzie objął dowództwo nad brygadą krążowników. Po wybuchu I wojny światowej brał udział w ostrzeliwaniu pozycji tureckich i potyczkach z okrętami niemieckimi  pod Bosforem. W 1917 r. został dowódcą obrony Zatoki Fińskiej.

Mimo pełnienia wysokich stanowisk w armii rosyjskiej zawsze podkreślał swe polskie pochodzenie. Działał także w polskich organizacjach wojskowych w Petersburgu. Z tego powodu po wybuchu rewolucji bolszewickiej został zwolniony ze służby w rosyjskiej Marynarce Wojennej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości jesienią 1918 r. przybył do Warszawy. W 1919 r. został szefem Sekcji Marynarki, a następnie szefem Departamentu do Spraw Morskich w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W 1920 r. towarzyszył gen. Józefowi Hallerowi podczas uroczystości Zaślubin Polski z morzem. W czasie wojny polsko-bolszewickiej kierował żeglugą wojenną na Wiśle.

Był w pełni oddany sprawie wdrażania koncepcji Polski jako kraju morskiego. Wspierał budowę portu w Gdyni. Zainicjował utworzenie polskiej Marynarki Handlowej oraz Szkoły Morskiej w Tczewie. Był również autorem programu rozbudowy floty wojennej. Dzięki jego zabiegom zorganizowano Oficerską Szkołę Marynarki Wojennej w Toruniu.

Na początku 1922 r. stanął na czele Kierownictwa Marynarki Wojennej. W 1925 r. został jednak zwolniony z zajmowanego stanowiska wskutek tzw. „afery minowej"(jeden z jego podwładnych miał się dopuścić nadużyć przy zakupie przestarzałych min morskich), a w 1927 r. przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł po długiej chorobie 20 stycznia 1933 r. w Warszawie. Spoczął na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Wiceadmirał Porębski został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, rosyjskim Orderem św. Jerzego oraz francuską Legią Honorową.

 

Autor: Marcin Szumny

Bernard Wiecki

Pochodził z drobnoszlacheckiej rodziny Rudolfa i Pauliny Gołuńskiej z Szatarpów koło Kościerzyny. Miał bardzo liczne rodzeństwo, w tym jednego brata księdza, starszego o kilkanaście lat Józefa, który jednak zmarł w 1904 roku. Jak wielu chłopców z rodzin kaszubskich uczył się w Collegium Marianum (od 1896). Potem się przeniósł do proseminarium w Kościerzynie, gdzie był szykanowany przez niemieckich nauczycieli. Być może dlatego postanowił kontynuować naukę z dala od tego środowiska i do gimnazjum chodził aż w Reszlu (1904–1906). Było to możliwe dzięki stypendium Towarzystwa Pomocy Naukowej w Chełmnie.

Po zdanej maturze rozpoczął naukę w pelplińskim seminarium duchownym, gdzie uczestniczył w pracy kaszubologicznej. Święcenia otrzymał w marcu 1910 roku, a posługę kapłańską sprawował kolejno w Pluskowęsach, Ostródzie, Gdańsku (Emaus), Oliwie i Skarszewach. W armii niemieckiej służył w latach 1916-1918.

Po zwolnieniu z wojska był wikarym w Kaplicy Królewskiej. Związki z Gdańskiem okazały się zresztą bardzo silnie, ponieważ już do końca życia mieszkał w mieście lub jego okolicy. Od początku był też zaangażowany w działalność polskich organizacji. Do Towarzystwa Naukowego w Toruniu zapisał się już w 1910 roku i był jego członkiem do 1925 roku. Przede wszystkim jednak był zaangażowany w działalność organizacji polonijnych, a w 1935 roku był nawet polskim kandydatem na posła w gdańskim Volkstagu.

W styczniu 1927 roku został proboszczem w podgdańskich Wocławach, gdzie – jak pisał ks. Henryk Mross – „cieszył się wśród wiernych (Polaków i Niemców) wielkim uznaniem; z usposobienia pogodny, dla wszystkich dostępny i życzliwy".

Zaangażowania społecznego i postawy narodowej nie wybaczyli mu naziści. Aresztowano go już pierwszego dnia wojny i osadzono w Victoria-Schule. Stamtąd został przeniesiony do obozu koncentracyjnego w Stutthofie, skąd w styczniu 1940 roku przewieziono go do Nowego Portu i tam rozstrzelano.

Antoni Miotk

Ukończył szkołę powszechną i kursy specjalistyczne w zawodzie kupieckim. Od 1909 roku właściciel sklepu bławatnego w Pucku („Bazaru"). Aktywny członek organizacji polskich, zwłaszcza związków śpiewaczych i teatrów amatorskich. Bliski współpracownik Antoniego Abrahama, prezes Towarzystwa Ludowego w Pucku.

Włączył się w ruch młodokaszubski, publikował w „Gryfie". W 1912 roku wziął udział w Zjeździe Młodokaszubów. Po 1918 roku aktywnie działał na rzec powrotu Pomorza do Polski. Miał wejść z Antonim Abrahamem w skład delegacji kaszubskiej na kongres wersalski, co uniemożliwili mu Niemcy. Był jednym z głównych organizatorów zaślubin Polski z Morzem w lutym 1920 r. Po wojnie dalej aktywnie działał w organizacjach społecznych, był także wieloletnim wiceburmistrzem Pucka. W czasie wojny ukrywał się przed Niemcami. Zmarł 28 czerwca 1942 roku. Został pochowany na starym cmentarzu w Pucku.

Franciszka Majkowska

Urodziła się 9 października 1882 roku w Kościerzynie. Była siostrą Aleksandra Majkowskiego, autora m.in. powieści „Żëcé i przigòdë Remùsa". Po ukończeniu szkoły pracowała jako prywatna nauczycielka języka niemieckiego w Warszawie i w Łodzi. W 1912 roku zamieszkała z bratem w Sopocie i wspierała Aleksandra w działalności młodokaszubskiej. Tam, od 1914 roku, kierowała powstałą w Muzeum Kaszubsko-Pomorskim w Sopocie szkółką haftów kaszubskich. Gdy wybuchła I wojna światowa, Aleksander udał się na front, a Franciszce powierzył opiekę nad swoje mieszkanie i zbiory muzeum. Z czasem wróciła do Kościerzyny, gdzie zamieszkała z matką. Już tam utrzymywała się między innymi ze sprzedaży haftów. Franciszka namawiała Aleksandra, by swoją najsłynniejszą powieść napisał po kaszubsku, co przyczyniło się do rozwoju prozy kaszubskiej.

Majkowska pod koniec wojny została sekretarką i gospodynią ks. Pawła Czaplewskiego, proboszcza w Szynychu koło Grudziądza. W latach 1920 — 1922 znalazła zatrudnienie jako stenotypistka w biurze Delegacji Polskiej Komisji Granicznej w Grudziądzu. Została także udziałowczynią spółki wydawniczej „Pomorzanin w Kościerzynie", którą utworzył jej brat Aleksander będąc prezesem Rady Pomorskiej w Grudziądzu. Wraz z Aleksandrem odwiedzała Gulgowskich we Wdzydzach.

Od 1923 roku Majkowska mieszkała w Gdyni. Pracowała jako nauczycielka haftu kaszubskiego. Później, dzięki pomocy rządowej, stworzyła Szkółkę Przemysłu Ludowego w Wejherowie. W 1929 roku wstąpiła do Zrzeszenia Regionalnego Kaszubów w Kartuzach, gdzie zamieszkała w 1931 roku. Rok później została prezesem kobiecego ZRK pod nazwą Zrzesz Młodo-Kaszëbków. Pod jej kierownictwem w Kartuzach powstała Szkoła Kaszubskiego Przemysłu. W tym samym czasie była współtwórczynią i delegatką ZRK podczas uroczystości 25-lecia Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Warszawie. W 1935 pomogła Aleksandrowi zorganizować w jego willi „Erem" w Kartuzach kaszubską wystawę ludoznawczą. Gdy wybuchła druga wojna światowa niemiecki okupant pozbawił ją mieszkania, wystawy i miejsca pracy, czyli pracowni haftu. Mieszkała u różnych ludzi i w końcu znalazła zatrudnienie Urzędzie Wyżywienia.

Po wojnie zaangażowała się w odbudowę życia kulturalnego w Kartuzach. W 1946 roku założyła tam Towarzystwo Miłośników Muzeum Kaszubskiego, gdzie pracowała do 1949 roku. Przeniosła się do Białogóry koło Wierzchucina i zaczęła pracę w młodzieżowym ośrodku „Caritas". Po jego likwidacji zamieszkała w Wejherowie, gdzie do 1959 roku pracowała jako nauczycielka, kierowniczka świetlicy i bibliotekarka. Tam prowadziła kursy haftowania i w końcu stworzyła swoją własną szkołę haftu, tzw. wejherowską, wyróżniającą się specyficznym wzornictwem, kompozycją i kolorystyką.

Franciszka Majkowska zmarła 17 sierpnia 1967 roku w Iławie, gdzie przebywała u swojej siostrzenicy. Została pochowana na nowym cmentarzu w Wejherowie. Swoje zbiory, obejmujące także znaczną część spuścizny po bracie, zapisała w testamencie na rzecz mającego powstać Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie. Na domu, w którym mieszkała, przy ulicy Dworcowej w Wejherowie, umieszczono poświęconą jej tablicę pamiątkową.

Eugeniusz Kwiatkowski

Urodził się 30 grudnia 1888 roku w Krakowie. 

Podczas I wojny światowej był żołnierzem Legionów Polskich i współpracownikiem Polskiej Organizacji Wojskowej. We wrześniu 1913 poślubił Leokadię z Glazerów (1890 – 1977), bratanicę bp Jakuba Glazera, z którą miał czworo dzieci: syna zmarłego w niemowlęcym wieku, Jana, Annę i Ewę. W czasie wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku został zatrudniony w sekcji chemicznej Głównego Urzędu Zaopatrzenia Armii przy Ministerstwie Spraw Wojskowych. W roku 1921 opuścił wojsko i zaczął wykładać na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. Dwa lata później objął funkcję dyrektora technicznego chorzowskiej Państwowej Fabryki Związków Azotowych.

Karierę polityczną rozpoczął po przewrocie majowym w 1926 roku, kiedy premier Kazimierz Bartel powierzył mu stanowisko ministra przemysłu i handlu. W ciągu pierwszych 10 dni swojego urzędowania zapowiedział wznowienie budowy portu w Gdyni, którego budowa wlokła się w nieskończoność. W ciągu trzech tygodni podpisał nową umowę z francuskim konsorcjum, a w ciągu trzech miesięcy zamówił we Francji pierwsze pięć statków handlowych. Po kolejnych dwóch latach zdobył na budowę portu fundusze sześć razy większe od tych, które Skarb Państwa wydał w ciągu pięciu poprzednich latach. Dzięki takim działaniom Gdynia szybko mogła stać się jednym z największych i najnowocześniejszych portów na Bałtyku. Powstała flota handlowa, która uwolniła Polskę od opłacania obcych armatorów i Dalekomorska Flota Rybacka.

Z działalnością Kwiatkowskiego powiązane są wszystkie wielkie osiągnięcia II RP: związanie Śląska z Wybrzeżem Morskim, magistrala kolejowa Katowice-Gdynia, rozbudowa Warszawskiego Okręgu Przemysłowego, Stalowa Wola, Mościce, Centralny Okręg Przemysłowy.

Eugeniusz Kwiatkowski zmarł 22 sierpnia 1974 roku w Krakowie.